David Bade
Courtesy METIS_NL

Renie Spoelstra
Courtesy RONMANDOS

Interview: Gijs Frieling en Katrien Otten

Lezing: Olav Velthuis
‘ Kunstbeurzen kunnen niet commercieel genoeg zijn’

Alex Winters
Courtesy Galerie Fons Welters

Maze de Boer

Rob Johannesma
Courtesy Galerie Paul Andriesse

Raymond Taudin Chabot
Courtesy 2x2projects

links: Nicky Zwaan
Courtesy Diana Stigter

rechts: Wendelien van Oldenborgh
Courtesy WILFRIED LENTZ

Olav Velthuis is journalist voor de Volkskrant, werkt part-time aan de vakgroep sociologie van de Universiteit van Amsterdam en deed onderzoek naar de kunstmarkt in Amsterdam en New York.

Daarna Feest tot 01.00 met dj Amira

Nieuwe projectruimte voor Amsterdam

AMSTERDAM - Tijdens de jaarlijkse kunstbeurs Art Amsterdam zal dit jaar voor het eerst Satellite Sation plaatsvinden. Satellite Station biedt zeven toonaangevende galeries de mogelijkheid om werk van hun kunstenaars te laten zien dat meer ruimte vraagt dan een traditionele kunstbeursomgeving.

De expositie vindt plaats van 8 tot en met 12 mei in de kelder van het Post CS-gebouw. De industriële omgeving biedt ruimte aan installaties, videoprojecties en grote wandschilderingen. De kunstenaars zijn nauw betrokken bij de inrichting. Drie kunstenaars hebben site-specific werk gemaakt.

De deelnemende galeries en hun kunstenaars zijn:
Fons Welters: Alex Winters
Galerie Diana Stigter: Sema Bekirovic en Nicky Zwaan
Galerie Paul Andriesse: Rob Johannesma
WILFRIED LENTZ: Wendelien van Oldenborgh
Metis_NL: David Bade
RONMANDOS: Renie Spoelstra
2x2projects: Raymond Taudin Chabot
Op uitnodiging: Maze de Boer

Satellite Station, van 8 tot en met 12 mei in de kelder van het Post CS gebouw, Oosterdokskade 5 Openingsfeest donderdag 8 mei van 20.00 tot 01.00 uur.
donderdag 13:00 - 24:00
vrijdag en zaterdag 13:00 - 21:00
zondag en maandag 13:00 - 18:00
www.satellitestation.nl

………………………………………………………………………………………………………………………
Tony Hofman en Katrien Otten zijn samen met kunstenaarsinitiatief W139 verantwoordelijk voor het concept en de organisatie. Satellite Station is onderdeel van het Tijdelijk Museum Amsterdam

………………………………………………………………………………………………………………………

Maze de Boer is momenteel ‘resident artist’ aan de Rijksakademie Amsterdam.
Hij laat in zijn werk een fascinatie voor illusie zien. Door de toeschouwer onderwerp te maken van zijn ruimtelijk werk probeert hij de grenzen van de realiteit te laten zien. De toeschouwer participeert in zijn ‘voorstelling’ door simpelweg aanwezig te zijn en de ruimte te ervaren. Hij zoekt in een geënsceneerde realiteit de grens op tussen beeldende kunst en theater.

Zijn films zijn inmiddels op diverse festivals te zien geweest en tonen evenals zijn ruimtelijk werk een realistische en tegelijkertijd absurdistische kijk op de omgeving. Hij werkt vaak samen met andere kunstenaars, filmmakers, muzikanten en theatermakers.

Wendelien van Oldenborgh     Studio, Rotterdam, 13 – 09 – 2002, 3:30 to 7:15 PM
Slide-installation with four projectors, rear-projection on two screens, 2002

About the work:
“To strike a pose is to present oneself to the gaze of the other, as if one were already frozen, immobilized- that is: already a picture.” Graig Owens writes in an essay in the mid eighties. Identification and representation and the moment of becoming-the-image when one is being photographed are the main issues of this installation with slide-projection called Studio. Van Oldenborgh chose the Rotterdam based Ari Versluis as the photographer. Versluis gained internationally acclaim together with Ellie Uyttenbroek for a series of “portraits” called Exactitudes. In this work the duo identifies and registers groups of people, who code themselves, consciously or unconsciously, through dress sense and behaviour and have been photographing them for their series; posing “as themselves”. Van Oldenborgh filmed the photographer at work in a four-hour session one Friday afternoon.
In this session the models and the photographer have all become actors, playing the roles they have that afternoon, and partly portraying themselves in the image they expect. The camera is a silent observer of all the transitions, and an active creator of new intermediaries. Out of the raw footage of the film unique moments in the interaction are ‘frozen’ and transferred to slides. These moments are carefully directed in an exemplarily and compelling slide-installation. Studio was already made in 2002 but never shown in the Netherlands before. (Read also the full text on this work by Wendelien van Oldenborgh herself).

About the artist.
Wendelien van Oldenborgh was born in Rotterdam. After graduating from Goldsmiths’ College in London, she worked in Belgium and Germany for many years. Van Oldenborgh films communication and interaction between individuals, often against the backdrop of a unique (public) location. In this way her work investigates the political, social and cultural relationships in our society and how these are openly manifested through everyday social intercourse. Other works of Wendelien van Oldenborgh are at the moment shown at the Van Abbemuseum (Maurits Script, 2007) and the MuHKA in Antwerp (LECTURE/AUDIENCE/CAMERA, 2008). In september there will be an overview of her work of the last five years at TENT in Rotterdam.

About the gallery.
Wilfried Lentz is situated at the Groot Handelsgebouw in Rotterdam, next to the Centraal Station. The gallery offers an international program of contemporary art.
At the moment there is the evocative solo-show in the gallery with the Swedish artist Matts Leiderstam, Seen from here, which can still be seen through May the 31st.
Upcomming galleryshow from June 7 till July 12 with Susanne Kriemann who is currently at the Berlin Biennale 5 with the seminal work 12 650 000.

Open: Thursday – Saturday  1 – 6 pm (or by appointment).
For more information www.wilfriedlentz.com
contact: office@wilfriedlentz.com  or  010-4126459

Bade’s tekeningen zijn helder en los opgezet. Vaak vult de kunstenaar de tekeningen aan met kritische teksten. Het zijn verhalende taferelen vol karikaturale overdrijvingen. Het ruimtelijke werk van Bade ontstaat associatief. De beelden hebben een informeel, soms zelfs een enigszins speels karakter door het veelvuldig gebruik van allerlei afvalmaterialen en onedele grondstoffen zoals polyurethaan schuim (purschuim), klei, hout, karton, metaal en plastic. Ook combineert hij deze verschillende werken in installaties.

Starlings, 2007

In zijn nieuwste videowerk toont Rob Johannesma (1970) bewegingen, die onder het glas van de microscoop lijken te hebben plaatsgevonden. De titel Starlings (spreeuwen) verraadt dat het een gebeuren in de onmetelijke ruimte van de lucht is. Zwermen vogels komen samen in duidelijke, maar onnavolgbare configuraties. Je beleeft een abstractie en realiseert je een noodzakelijke vorm. En wordt geconfronteerd met een oneindige veelheid aan vormen. Dit samenzijn van vogels oefent een fascinatie uit door zijn ongrijpbaarheid.

Aanvankelijk filmde Johannesma dia’s van bijvoorbeeld landschappen tegen het licht. Door verschillende dia’s over elkaar heen te schuiven en in te zoomen op de ene of de andere dia, suggereerde hij een tussenruimte die er feitelijk niet was. In de context van zijn vroegere werk is het opvallend, dat voor Starlings geen opnamen van stills zijn gemaakt, maar direct in de werkelijkheid.

In opdracht maakte Johannesma recentelijk evenwel weer gebruik van stil materiaal. Voor het werk Parallelle Bibliotheek, dat hij maakte voor de Universiteit van Amsterdam (afdeling Bijzondere Collecties), filmde hij in detail fragmenten van oude handschriften.

Van figuratie naar realisme en naar abstractie en weer terug. Johannesma weet het medium video onvergelijkbaar in te zetten voor kunst zonder de hedendaagse pseudo-sociologische of sentimentele aspecten. Het is concreet werk dat nieuwe horizons verkent en het kijken dwingend centraal stelt.

]]> http://satellitestation2008.wordpress.com/2008/04/23/galerie-paul-andriesse-rob-johannesma/feed/ 1 satellitestation2008 http://satellitestation2008.wordpress.com/2008/04/23/diana-stigter-nicky-zwaan-en-sema-bekirovic/ http://satellitestation2008.wordpress.com/2008/04/23/diana-stigter-nicky-zwaan-en-sema-bekirovic/#comments Wed, 23 Apr 2008 21:11:35 +0000 satellitestation2008 http://satellitestation2008.wordpress.com/?p=33 ]]>

Nicky Zwaan, Regenboog, 2008

Sema Bekirovic, Draken, 2006

Sema Bekirovic makes photos, videos and installations whose key elements are coincidence and the friction between nature and culture.
An important theme in her work is the tension between obtaining and the letting go of control. She creates a situation for something to occur and lets coincidence decide how the work develops. Another often seen theme is “nature vs culture”, wherein nature can be seen as the uncontrollable factor in our existence which we try to control by means of culture.
Sema’s videos and installations evolved from her fascination with the medium photography. Not only is she interested in the nucleus of an image, but also in the effect the image can have. A photo can change the meaning of things without altering the things themselves. An example of this can be seen in the photos she took of billboards depicting planned buildings in a rather desolate scenery, contrasting what is with wat might be.
In the video “Birds of prey” she creates the potential for unexpected things to happen by letting loose a number of birds of prey in an office building. By just being themselves the birds silently comment their surroundings.
Another “bird work” and Sema’s most well known work is the book Koet. Here she goes a bit farther with her interventions, making her own presence an integral part of the work. Koet is a photo-essay on a pair of coots building their nest. Bekirovic “feeds” them a load of personal items (from nude pictures to toothbrushes) which they incorporate into their nest, thereby commenting on the different meanings object can have.
A different take on the subject of coincidence is the video “How to stop falling”. Here it’s not about the result of the fall (as in the work of artists such as Duchamp or Pollock). Instead Bekirovic’ letters keep on falling. She doesnn’t put a stop to coincidence, but records it in its distinctive feature of movement. “How to stop falling” is a registration of a process on which the maker hardly had any influence, showing only the nature of a falling object

By: Marcus Bruystens

Renie Spoelstra’s tekeningen laten de kijker een atmosfeer van een weloverwogen lusteloosheid ervaren. Uren en dagen gaan in een fractie van een seconde voorbij. Elk moment wordt vastgelegd in de tijd, waarbij elk moment gelijk is aan het voorafgaande. Als een gevolg hiervan zijn de specifieke kenmerken van het beeld verminderd en ontstaat er een uniek ongedefinieerd beeld als substituut voor gelijksoortige plekken.
Spoelstra gebruikt haar eigen foto’s en film stills als uitgangspunt voor haar kunstwerken. Vervolgens legt ze haar werk vast door het gebruik van houtskool: een weloverwogen keuze. Ze kiest bewust voor houtskooltekeningen van groot formaat omdat de kunstenares behoefte heeft aan weerstand van het materiaal en een arbeidsintensief werkproces. Door het gebruik van kleurloze grijs- en zwarttinten houtskool, is het mogelijk om het alledaagse en gewone te transformeren tot een onheilspellende en verontrustende spanning.

Room 5 – 139 A/B/CMaterialen: Laminaat, systeemplafond, glasvezel behang, buffetkast, tafel en een bank, stucmortel, acrylverf op doek
Afmetingen: 171 x 400 x 303 cm, 270 x 364 x 77 cm en 96 x 483 x 162 cm

Alex Winters vertaalt zijn persoonlijke kijk op ruimtes naar verschillende media en prikkelt de toeschouwers werkelijk stil te staan bij wat ze zien. In de kelder van het post CS bouwt hij vier podia met meubels, die allen een vervreemdend effect hebben. Op de constructies, de podia die als sokkels dienen, zijn schilderijen geplaatst die een andere, verdubbelende blik geven op de ruimte, maar geen kopie of spiegel zijn. Het zijn versimpelde beelden van de ruimte, teruggebracht naar een plat vlak, maar zonder de regels van het perspectief. In elk werk is een klein vlak kleur aangebracht, als laatste overblijfsel van de details. De uitkomst die de schilderijen geven, is een paradox van de ruimte – dat wat in de ruimte staat is de ruimte zelf. Tegelijkertijd zijn we overgeleverd aan de blik van de kunstenaar op die ruimte en zijn herinnering van die ruimte die niet meer zichtbaar was tijdens het schilderen. Het vangen van ruimtelijkheid op een plat vlak prikkelt tot vergelijken en brengt een bewustwording van de eigen ervaring tegenover die van de kunstenaar.

Het spel tussen werkelijkheid van de ruimte, de fictieve tweedimensionale en driedimensionale presentatie van deze ruimte en de toeschouwer hier tussenin, is een prikkel tot het ervaren van de ruimte. De inconsequenties en de veranderingen van perspectief in de tekening van de kunstenaar zijn essentieel, hij tekent niet zomaar de ruimte na. Het doel is niet een spiegel van de werkelijkheid te tonen maar een persoonlijke ervaring van deze werkelijkheid. Het is een poging een ervaring te vangen. Alex Winters gaat een stap verder en wil zijn toeschouwers bewuster maken van hun eigen ervaringen.

]]> http://satellitestation2008.wordpress.com/2008/04/23/test/feed/ 0 satellitestation2008 alex_winters_galerie_fons_welters.jpg